René Rector
Schrijver van fictie over onvoorziene wetenschappelijke ontwikkelingen
Mijn naam is René Rector. Ik schreef mijn eerste boekje toen ik acht jaar was, op de ouderwetse Remmington typemachine van mijn moeder. Ik ben nooit meer gestopt. Ik heb er mijn werk van gemaakt, aanvankelijk in het zelf stukken schrijven, later door het coachen van anderen bij hun schrijven.
Schrijven heeft bij mij altijd iets met wetenschap en technologie te maken. Wetenschap en technologie geven ons inzicht in de wereld om ons heen. Tenminste… dat pogen ze. Daar waar die inzichten nieuw zijn, zijn mooie verhalen te vertellen. Zowel fictie als non-fictie. In fictie inspireren wetenschap en technologie mij altijd rond de vraag: “Wat nu als…?” Wat nu als een bepaalde technologie mogelijk zou zijn? Of wat nu als wetenschappers iets onderzoeken dat ingrijpende gevolgen heeft?
In mijn non-fictie ben ik imaginair. Einstein zei al: “Imagination is more important than knowledge.” En hoe kan ik het daar mee oneens zijn. Het is de verbeeldingskracht die je tot goed onderzoek brengt.
In mijn fictie wil ik altijd zo dicht mogelijk bij de werkelijkheid schrijven. Uiteraard is dat óók gebaseerd op verbeeldingskracht… anders was het geen fictie.
Morpho
‘Wanneer is je nieuwe boek klaar?’ Als ik die vraag de afgelopen jaren had geturfd, dan had ik een aardig schriftje vol met harkjes en streepjes. Ik ben in 2001 vol enthousiasme aan mijn boek Morpho begonnen, in de vaste overtuiging het verhaal in een paar maanden te voltooien. Idealiter had het bij de uitgever moeten liggen binnen een jaar na mijn eerste boek, De vlucht van de Grote Beer.
Dat liep iets anders. Een roman als Morpho schrijven is nu eenmaal iets dat zich niet eenvoudig laat sturen.
Maar nu is het zo ver: ook de slotpagina’s staan op papier op een manier dat ik er tevreden over ben. Het is een verhaal geworden over schuld, over wraak en over eer: menselijke emoties die je misschien niet meteen in een wetenschappelijke wereld zou plaatsen. Maar wie weet wat wetenschappers drijft?
Ik houd een blog bij over alles wat te maken heeft met Morpho.
De vlucht van de Grote Beer
In 2002 verscheen mijn eerste boek, De vlucht van de Grote Beer. De wat nu als in dit boek is: wat nu als een uitvinder diens uitvinding verstopt op een plek waar je eigenlijk de uitvinding voor nodig hebt om te kunnen bereiken?
De vlucht van de Grote Beer gaat over dat vraagstuk. Een week na de lancering krijgt de bemanning van de Daedalus te horen dat hun bestemming niet Mars is, maar Phobos, een van Mars’ manen. Volgens deskundigen zou daar in 1977 namelijk een UFO zijn neergestort. Astronaut en bioloog George Kubrick verwondert zich over de geheimzinnigheid rond de missie waar hij aan deelneemt. Dan doet Kubrick een afschuwelijke ontdekking waardoor hij beseft dat Phobos zijn laatste rustplaats zal worden en hij de aarde nooit meer zal terugzien.
Stanley Lucassen is wetenschapsjournalist. Hij ontvangt een e-mail van Kubrick, gestuurd vanuit de Daedalus, waarin die hem deelgenoot maakt van zijn ontdekking. Aanvankelijk kan Lucassen Kubrick’s noodkreet niet plaatsen, totdat blijkt dat er een buitengewone belangstelling voor dat bericht is. Terwijl de wereld zich vergaapt aan beelden van de UFO, doet Lucassen zijn uiterste best de waarheid rond de Daedalus boven tafel te krijgen.
De vlucht van de Grote Beer is nog altijd te bestellen.
René Rector & non-fictie
Non-fictief houd ik me ook bezig met tekst over wetenschap. Ik heb een eigen scriptiebegeleidingsbureau, Bureau Scriptiehulp, waarin ik studenten van hbo en wo help met het voltooien van hun eindscriptie. Ik schrijf het niet voor ze – ze moeten en kunnen het zelf! Maar daar waar docenten van hogeronderwijsinstellingen hun werk laten versloffen of eenvoudigweg geen tijd hebben voor begeleiding, pak ik het over.
